Ustawa o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej
Ponowne głosowanie 1999-03-04: za 172, przeciw 209, wstrzymało się 2 (wymagana większość: 230 głosów) — zabrakło głosów do wymaganej większości 3/5, weto podtrzymane.
Cel ustawy
Ustawę powołano w celu utworzenia Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej jako centralnego organu odpowiedzialnego za ochronę praw i interesów majątkowych państwa. Nowa instytucja miała posiadać uprawnienia nadzorcze w sprawach majątkowych Skarbu Państwa oraz opiniować projekty aktów prawnych z tym związane.
Uzasadnienie weta
Prezydent zakwestionował ustawę ze względu na jej liczne wady merytoryczne i ustrojowe, wskazując na dublowanie kompetencji Ministra Skarbu Państwa oraz niejasność przepisów dotyczących zastępstwa procesowego. Wskazał również, że przyznanie nowemu organowi szerokich uprawnień nadzorczych i prawa sprzeciwu wobec działań innych instytucji mogłoby stanowić barierę dla procesów gospodarczych oraz prywatyzacji. Ponadto zwrócono uwagę na wewnętrzne niespójności regulacji oraz brak precyzyjnych zasad odpowiedzialności urzędników.
Ta niespójność systemowa, brak klarownych relacji pomiędzy Prokuratorią Generalną a konstytucyjnymi naczelnymi organami państwa zdecydowanie dyskwalifikują ustawę w zakresie rozwiązań ustrojowych.
Przebieg
- Sejm uchwalił ustawę
- Prezydent zawetował ustawę (druk sejmowy nr 896)
- Sejm nie uchwalił ustawy ponownie — weto utrzymane (172 za, 209 przeciw, wymagane 230)
Głosowanie 4 III 1999 — za: 172, przeciw: 209, wymagane: 230