Ustawa o ratyfikacji Poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonego w Kioto dnia 11 grudnia 1997 r., przyjętej w Ad-Dausze dnia 8 grudnia 2012 r
Sejm VII kadencji nie rozpatrzył wniosku prezydenta — kadencja zakończyła się w listopadzie 2015 r., weto pozostało w mocy.
Cel ustawy
Ustawa wyrażała zgodę na ratyfikację Poprawki dauhańskiej do Protokołu z Kioto. Poprawka ustanawiała drugi okres rozliczeniowy zobowiązań klimatycznych, obejmujący lata 2013–2020, i wprowadzała prawnie wiążące limity emisji gazów cieplarnianych dla państw wymienionych w jej załączniku B.
Uzasadnienie weta
Prezydent uznał, że przyjęcie prawnie wiążących zobowiązań redukcyjnych nie zostało poprzedzone rzetelną analizą ich skutków gospodarczych i społecznych ani oceną wykonania zobowiązań z pierwszego okresu rozliczeniowego. Podkreślał, że Polska ograniczyła emisje bardziej, niż wynikało to z jej zobowiązań, a dalsze obciążenia dotykają przede wszystkim państwa, których energetyka opiera się na węglu. Oczekiwał pełnej debaty parlamentarnej oraz analizy prawnej i ekonomicznej przed złożeniem dokumentów ratyfikacyjnych.
Przebieg
- Sejm uchwalił ustawę
- Prezydent zawetował ustawę (druk sejmowy nr 4001)