Ustawa o zadaniach publicznych w dziedzinie usług medialnych

Cel ustawy

Ustawa gruntownie przebudowywała system mediów publicznych: likwidowała abonament radiowo-telewizyjny i zastępowała go finansowaniem zadań publicznych z budżetu, zmieniając zarazem organizację nadawców publicznych.

Uzasadnienie weta

Prezydent uznał ustawę za próbę zatrzymania trwającego od kilkunastu lat budowania ładu medialnego opartego na współistnieniu mediów publicznych i prywatnych. Przypominał, że utworzenie niezależnej publicznej radiofonii i telewizji było istotnym osiągnięciem transformacji ustrojowej, a wcześniej — w PRL — radio i telewizja pozostawały zmonopolizowane przez państwo. Podkreślał, że obowiązkiem ustawodawcy jest zapewnienie takiego sposobu finansowania mediów publicznych, by mogły wykonywać misję publiczną, i że uchwalona ustawa tego obowiązku nie spełnia.

Przebieg

1. 21 V 2009Sejm uchwalił ustawę
2. 17 VII 2009Prezydent zawetował ustawę (druk sejmowy nr 2248)
3. 11 IX 2009Sejm nie uchwalił ustawy ponownie — weto utrzymane (217 za, 169 przeciw, wymagane 260)

Głosowanie 11 IX 2009 — za: 217, przeciw: 169, wymagane: 260