Ustawa o szczególnych uprawnieniach pracowników zakładów opieki zdrowotnej
Sejm VI kadencji nie odrzucił weta — ustawa nie weszła w życie.
Cel ustawy
Ustawa regulowała trzy kwestie dotyczące pracowników zakładów opieki zdrowotnej: normy czasu pracy, tryb doskonalenia zawodowego osób wykonujących niektóre zawody medyczne oraz wybrane uprawnienia pracownicze. Wprowadzała co do zasady jedną, wspólną normę czasu pracy, co dla wielu grup oznaczało jej wydłużenie.
Uzasadnienie weta
Prezydent uznał, że ujednolicenie norm czasu pracy oparto wyłącznie na opinii jednej instytucji, bez badań środowiska pracy i stanowisk instytucji ochrony pracy, choć dotyczy ono osób pracujących w narażeniu na czynniki szkodliwe. Wskazywał, że ustawa dopuszcza równoważne systemy czasu pracy, więc pracownik mogący dziś pracować najwyżej pięć godzin na dobę mógłby być zobowiązany do pracy przez dwanaście. Zarzucał też brak gwarancji podwyższenia wynagrodzenia proporcjonalnie do wydłużonych norm oraz nieprecyzyjność przepisów, naruszającą zasady przyzwoitej legislacji.
Przebieg
- Sejm uchwalił ustawę
- Prezydent zawetował ustawę (druk sejmowy nr 1437)