Ustawa o reprywatyzacji nieruchomości i niektórych ruchomości osób fizycznych przejętych przez Państwo lub gminę miasta stołecznego Warszawy oraz o rekompensatach
Ponowne głosowanie 2001-05-25: za 211, przeciw 207, wstrzymało się 3 (wymagana większość: 253 głosów) — zabrakło głosów do wymaganej większości 3/5, weto podtrzymane.
Cel ustawy
Ustawa ma na celu uregulowanie kwestii reprywatyzacji nieruchomości i ruchomości przejętych przez państwo lub gminę stołeczną Warszawę po 1944 roku. Określa zasady zwrotu mienia w naturze oraz wypłaty rekompensat dla osób uprawnionych. Wprowadza również mechanizmy finansowe i ograniczenia podmiotowe mające na celu ograniczenie kosztów całego procesu.
Uzasadnienie weta
Prezydent wskazał, że ustawa wprowadza zbyt kosztowny model reprywatyzacji, który grozi destabilizacją finansów publicznych oraz narusza stabilność jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto zakwestionował zgodność wybranych przepisów z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej, równości wobec prawa oraz ochrony własności. Wątpliwości wzbudziło także wyłączenie części uprawnionych oraz nadmierne obciążenie budżetu państwa.
Uchwalona przez Sejm w dniu 7 marca 2001 r. ustawa o reprywatyzacji: 1) wprowadza kosztowny model reprywatyzacji, którego realizacja wywoła znaczne skutki finansowe obciążające gospodarkę kraju
Przebieg
- Sejm uchwalił ustawę
- Prezydent zawetował ustawę (druk sejmowy nr 2719)
- Sejm nie uchwalił ustawy ponownie — weto utrzymane (211 za, 207 przeciw, wymagane 253)
Głosowanie 25 V 2001 — za: 211, przeciw: 207, wymagane: 253