Ustawa o statusie osoby najbliższej w związku i umowie o wspólnym pożyciu

Cel ustawy

Ustawa regulowała sytuację związków nieformalnych: osoby żyjące w takim związku mogłyby zawrzeć przed notariuszem umowę o wspólnym pożyciu, rejestrowaną w urzędzie stanu cywilnego, uzyskując m.in. wspólne rozliczenie PIT, dostęp do dokumentacji medycznej partnera, uprawnienia ubezpieczeniowe, prawo do renty rodzinnej i pochówku oraz możliwość dziedziczenia testamentowego.

Uzasadnienie weta

Prezydent uznał, że umowa o wspólnym pożyciu tworzy instytucję funkcjonalnie zbliżoną do małżeństwa, ale obwarowaną mniejszymi wymogami, przez co dla par różnej płci staje się konkurencyjną alternatywą wobec małżeństwa chronionego w art. 18 Konstytucji. Powołał się na opinie Krajowej Rady Sądownictwa i Sądu Najwyższego, według których przyznanie związkom pozamałżeńskim większości przywilejów małżeńskich jest konstytucyjnie wątpliwe, bo brakuje im gwarancji trwałości. Wskazał również na brak domniemania pochodzenia dziecka.

Nie podpiszę ustawy, która podważy chroniony Konstytucją status małżeństwa.

Przebieg

1. 29 V 2026Sejm uchwalił ustawę
2. 17 VII 2026Prezydent zawetował ustawę (druk sejmowy nr 2863)
3. —Oczekuje na rozpatrzenie wniosku przez Sejm